Kimberly, 28 jaar heeft officieel de diagnose Anorexia Nervosa (en Orthorexia). Zelf benoemt ze het gewoon haar eetstoornis.
Orthorexia nervosa is een obsessie met gezond eten, waarbij iemand een ongezonde fixatie heeft op het consumeren van "gezond" voedsel.
Kimberly beschrijft in haar blogs over waar haar eetstoornis begon, hoe het haar leven beïnvloed heeft en hoe ze als dagen als vandaag er nog steeds mee in gevecht is.
Belangrijk!
Je bevindt je op het open gedeelte van het forum.
Het is zeer schendend voor de leden van Pretty Skinny als iemand die zelf GEEN lotgenoot is, het lotgenoten-gedeelte betreedt voor andere/eigen doeleinden.
Klik hier voor meer informatie
Je bevindt je op het open gedeelte van het forum.
Het is zeer schendend voor de leden van Pretty Skinny als iemand die zelf GEEN lotgenoot is, het lotgenoten-gedeelte betreedt voor andere/eigen doeleinden.
Klik hier voor meer informatie
Kimberley's BLOG: Mijn leven met een Eetstoornis
-
Leden-account
- Leden vertellen ...
- Berichten: 38
-
Leden-account
- Leden vertellen ...
- Berichten: 38
Kimberley's BLOG: Mijn leven met een Eetstoornis
Deel 1 - Mijn eetstoornis begon toen ik 12 jaar was.
Een eetstoornis dat krijg je niet bij een pakje boter of bij een actie van 1+1 gratis. Vaak is het ook zo dat eens je het beseft dat je een eetstoornis hebt, dat je er zo ver in zit, dat terug keren haast onmogelijk lijkt. Hoe krachtiger het jou in je bezit heeft, hoe moeilijker het wordt om dat controle achtige leventje los te laten.
Wanneer er echt een besef was dat ik een verstoorde relatie met eten had, was toen ik een jaar of 12 was. Na jarenlang gepest te zijn omdat ik als kind een vrij mollige figuur had, kwamen de eerste symptomen als vroeg de kop op steken. Ik begon fel te vermageren en waarvan mijn ouders dachten dat ik gewoon mijn figuur aan het "ontgroeien" was, was er echter veel meer aan de hand. Ik begon minder tot niet te eten, want ik wou niet langer meer dat mollig kindje zijn. Ik wou zoals mijn klasgenoten zijn: Knap, en slank. Vooral slank.
Ook de mensen van het CLB tijdens het medisch onderzoek op school zagen mijn gewichtscurve fel naar beneden gaan en vroegen hier verder op door. Maar liegen was het enige wat ik kon doen op dat moment. Ze mochten mij niet weerhouden van mijn plan. Nu ik daaraan terug denk, heb ik tot op heden nog steeds spijt dat ik toen gelogen had. Maar mijn doelstelling was zo sterk aanwezig in mijn leven, dat het mij toen niet veel kon schelen dat mensen ongerust werden. Naar mijn gevoel had ik alles perfect onder controle. Althans dat dacht ik...
Door mezelf te ontzeggen van eten, begon dit zijn tol te eisen. Ik begon geregeld flauw te vallen op school of thuis, en nadat ik voor de zoveelste keer was flauw gevallen, trok mijn moeder mij letterlijk mee naar de dokter. Met een Coca Cola in de hand. Als de dag van vandaag kon ik de dokter nog steeds zeggen dat mijn gewicht niet in verhouding is met mijn lichaamslengte. Als ik kind was ik altijd de grootste van de klas en torende ik in de lage school al gauw uit boven de rest van mijn klas. Toen de woorden vielen dat ik op de rand van Anorexia zat, begon mijn moeder te huilen. Ze was helemaal niet thuis in een wereld met een eetstoornis en zodra we thuis kwamen, ontnam ze mijn mobiel. Jawel, ik kreeg straf omdat ik op de rand van Anorexia stond en ik kreeg hem pas terug zodra ik wéér at. Misschien zou dat voor sommige een ware hel zijn om je tijd door te brengen zonder mobiele telefoon, maar ik kom uit een generatie waar de telefoon een vierkante baksteen was en laten we erop houden dat ik het spelletje Snake ondertussen al beu gespeeld was. Dus ik gaf mijn mobiele telefoon af en mijn eetstoornis bleef aanhouden.
Ik heb het mijn moeder nooit kwalijk genomen omdat ze dit zo heeft aangepakt. In de periode waar mijn struggles met een eetstoornis begon, heerste daar toch nog een soort van taboe over. Ook de wetenschap zat misschien hier vol in zijn onderzoek om de verbanden te zoeken tussen de persoon en zijn of haar eetstoornis. Maar toch heerste er nog een grote taboe eromheen. Dit werd niet naar de buitenwereld gebracht en dit zorgde ervoor dat de strijd alleen moest uitgevoerd worden. Mijn strijd met een eetstoornis. Zonder enige kennis trok ik ten strijden zonder wapens...
Een eetstoornis dat krijg je niet bij een pakje boter of bij een actie van 1+1 gratis. Vaak is het ook zo dat eens je het beseft dat je een eetstoornis hebt, dat je er zo ver in zit, dat terug keren haast onmogelijk lijkt. Hoe krachtiger het jou in je bezit heeft, hoe moeilijker het wordt om dat controle achtige leventje los te laten.
Wanneer er echt een besef was dat ik een verstoorde relatie met eten had, was toen ik een jaar of 12 was. Na jarenlang gepest te zijn omdat ik als kind een vrij mollige figuur had, kwamen de eerste symptomen als vroeg de kop op steken. Ik begon fel te vermageren en waarvan mijn ouders dachten dat ik gewoon mijn figuur aan het "ontgroeien" was, was er echter veel meer aan de hand. Ik begon minder tot niet te eten, want ik wou niet langer meer dat mollig kindje zijn. Ik wou zoals mijn klasgenoten zijn: Knap, en slank. Vooral slank.
Ook de mensen van het CLB tijdens het medisch onderzoek op school zagen mijn gewichtscurve fel naar beneden gaan en vroegen hier verder op door. Maar liegen was het enige wat ik kon doen op dat moment. Ze mochten mij niet weerhouden van mijn plan. Nu ik daaraan terug denk, heb ik tot op heden nog steeds spijt dat ik toen gelogen had. Maar mijn doelstelling was zo sterk aanwezig in mijn leven, dat het mij toen niet veel kon schelen dat mensen ongerust werden. Naar mijn gevoel had ik alles perfect onder controle. Althans dat dacht ik...
Door mezelf te ontzeggen van eten, begon dit zijn tol te eisen. Ik begon geregeld flauw te vallen op school of thuis, en nadat ik voor de zoveelste keer was flauw gevallen, trok mijn moeder mij letterlijk mee naar de dokter. Met een Coca Cola in de hand. Als de dag van vandaag kon ik de dokter nog steeds zeggen dat mijn gewicht niet in verhouding is met mijn lichaamslengte. Als ik kind was ik altijd de grootste van de klas en torende ik in de lage school al gauw uit boven de rest van mijn klas. Toen de woorden vielen dat ik op de rand van Anorexia zat, begon mijn moeder te huilen. Ze was helemaal niet thuis in een wereld met een eetstoornis en zodra we thuis kwamen, ontnam ze mijn mobiel. Jawel, ik kreeg straf omdat ik op de rand van Anorexia stond en ik kreeg hem pas terug zodra ik wéér at. Misschien zou dat voor sommige een ware hel zijn om je tijd door te brengen zonder mobiele telefoon, maar ik kom uit een generatie waar de telefoon een vierkante baksteen was en laten we erop houden dat ik het spelletje Snake ondertussen al beu gespeeld was. Dus ik gaf mijn mobiele telefoon af en mijn eetstoornis bleef aanhouden.
Ik heb het mijn moeder nooit kwalijk genomen omdat ze dit zo heeft aangepakt. In de periode waar mijn struggles met een eetstoornis begon, heerste daar toch nog een soort van taboe over. Ook de wetenschap zat misschien hier vol in zijn onderzoek om de verbanden te zoeken tussen de persoon en zijn of haar eetstoornis. Maar toch heerste er nog een grote taboe eromheen. Dit werd niet naar de buitenwereld gebracht en dit zorgde ervoor dat de strijd alleen moest uitgevoerd worden. Mijn strijd met een eetstoornis. Zonder enige kennis trok ik ten strijden zonder wapens...
-
Leden-account
- Leden vertellen ...
- Berichten: 38
Kimberley's BLOG: Mijn leven met een Eetstoornis
Deel 2 - De pil was mijn redding van korte duur.
De jaren nadien was het best hobbelig. Mijn eetstoornis was steeds aanwezig. Niet altijd in de frontlinie, maar het maakte wel altijd deel uit. Na jaren gepest te zijn, en plots zoveel vermagerd te zijn, werd ik gezien. Het pesten hield eindelijk na jaren op en op de dag als vandaag kan ik me nog steeds herinneren dat mijn buurman (die me overigens ook op zijn aanraden zei dat ik beter zou vermageren omdat ik te zwaarlijvig was - ik was toen 12 of 13 jaar) me op een dag zei: "Amai, wat je zie je er goed uit nu je zoveel vermagerd bent." Zonder dat mensen het wisten complimenteerde en moedigde ze mijn eetstoornis aan. En wat betreft mijn mobiel? Die kreeg ik na een week al terug omdat mijn moeder zag dat het geen optie was.
Toen ik 15 jaar was en mijn eerste vriendje kreeg, holde ik en mijn moeder opnieuw naar de dokter. Want het werd dan wel eens tijd dat ik aan De Pil ging om ongewenste zwangerschappen tegen te gaan. En zodra ik daaraan begon, ging de hek van de dam. Ik reageerde best fel op mijn pil waardoor de kilo's er terug aanvlogen. Alles kreeg vrouwelijke rondingen, mijn benen werden zwaarder, ik kreeg bredere armen en alles wat mijn eetstoornis niet leuk vond, was zichtbaar. Natuurlijk was mijn moeder blij want zij zag dit als een wondermiddel. Haar kind werd eindelijk terug gezond (in hoeverre dat dit gezond was).
De pil liet mijn weegschaal stijgen en ik werd ongelukkiger met de dag. Ik had zin om het uit te maken met mijn toenmalig vriendje want dan moest ik niet meer aan de pil en kon ik terug slank worden. Maar (gelukkig) was ik zo dol op hem, dat de liefde uiteindelijk het voor even overwon van mijn eetstoornis. Hoewel ik me nooit echt helemaal gelukkig voelde in mijn lichaam, leefde ik toch mijn leven. Ook merkte ik dat ik door de pil niet meer zo ziek was van mijn menstruatie en zag ik de pil toch een beetje als mijn redmiddel.
Maar een eetstoornis dat niet op de juiste manier of met de juiste mindset herstel is geweest, zal vrijwel vaak in die persoon zijndes leven aanwezig blijven. Ik ben wel enigste jaren stabiel gebleven. Ik had een leuke relatie, ik had wel leuke vrienden op de middelbare school en ik was een goede studente. Tot ik terug opmerkingen kreeg over mijn lichaam. Hoewel ik er geen aandacht aan probeerde te geven, bleef het toch een geringe tijd in mijn hoofd afspelen. Ik had af en toe wel terug enkele diëten geprobeerd zoals een soep dieet, koolhydratenarm dieet, Sandra Bekkari, Herbal Life, allemaal diëten van heel erg korte duur. De kilo's bleven met de jaren maar bijkomen, mijn weegschaal leek maar niet op te houden met naar omhoog te gaan.
Ik studeerde af, ging naar de hogeschool (waar ik na mijn tweede jaar beslist had dat ik ermee ging stoppen), ik kreeg een nieuwe relatie, ging gaan werken, alleen gaan wonen en jawel zelfs trouwen. Ik leerde nieuwe mensen kennen en dat was het moment waar ik mijn grens ging bereiken. Ergens onbewust en wat voor mij onschuldig leek, veranderde in een ware strijd met het onzichtbare beestje. Waar mijn eetstoornis weer extreem de kop op stak.
De jaren nadien was het best hobbelig. Mijn eetstoornis was steeds aanwezig. Niet altijd in de frontlinie, maar het maakte wel altijd deel uit. Na jaren gepest te zijn, en plots zoveel vermagerd te zijn, werd ik gezien. Het pesten hield eindelijk na jaren op en op de dag als vandaag kan ik me nog steeds herinneren dat mijn buurman (die me overigens ook op zijn aanraden zei dat ik beter zou vermageren omdat ik te zwaarlijvig was - ik was toen 12 of 13 jaar) me op een dag zei: "Amai, wat je zie je er goed uit nu je zoveel vermagerd bent." Zonder dat mensen het wisten complimenteerde en moedigde ze mijn eetstoornis aan. En wat betreft mijn mobiel? Die kreeg ik na een week al terug omdat mijn moeder zag dat het geen optie was.
Toen ik 15 jaar was en mijn eerste vriendje kreeg, holde ik en mijn moeder opnieuw naar de dokter. Want het werd dan wel eens tijd dat ik aan De Pil ging om ongewenste zwangerschappen tegen te gaan. En zodra ik daaraan begon, ging de hek van de dam. Ik reageerde best fel op mijn pil waardoor de kilo's er terug aanvlogen. Alles kreeg vrouwelijke rondingen, mijn benen werden zwaarder, ik kreeg bredere armen en alles wat mijn eetstoornis niet leuk vond, was zichtbaar. Natuurlijk was mijn moeder blij want zij zag dit als een wondermiddel. Haar kind werd eindelijk terug gezond (in hoeverre dat dit gezond was).
De pil liet mijn weegschaal stijgen en ik werd ongelukkiger met de dag. Ik had zin om het uit te maken met mijn toenmalig vriendje want dan moest ik niet meer aan de pil en kon ik terug slank worden. Maar (gelukkig) was ik zo dol op hem, dat de liefde uiteindelijk het voor even overwon van mijn eetstoornis. Hoewel ik me nooit echt helemaal gelukkig voelde in mijn lichaam, leefde ik toch mijn leven. Ook merkte ik dat ik door de pil niet meer zo ziek was van mijn menstruatie en zag ik de pil toch een beetje als mijn redmiddel.
Maar een eetstoornis dat niet op de juiste manier of met de juiste mindset herstel is geweest, zal vrijwel vaak in die persoon zijndes leven aanwezig blijven. Ik ben wel enigste jaren stabiel gebleven. Ik had een leuke relatie, ik had wel leuke vrienden op de middelbare school en ik was een goede studente. Tot ik terug opmerkingen kreeg over mijn lichaam. Hoewel ik er geen aandacht aan probeerde te geven, bleef het toch een geringe tijd in mijn hoofd afspelen. Ik had af en toe wel terug enkele diëten geprobeerd zoals een soep dieet, koolhydratenarm dieet, Sandra Bekkari, Herbal Life, allemaal diëten van heel erg korte duur. De kilo's bleven met de jaren maar bijkomen, mijn weegschaal leek maar niet op te houden met naar omhoog te gaan.
Ik studeerde af, ging naar de hogeschool (waar ik na mijn tweede jaar beslist had dat ik ermee ging stoppen), ik kreeg een nieuwe relatie, ging gaan werken, alleen gaan wonen en jawel zelfs trouwen. Ik leerde nieuwe mensen kennen en dat was het moment waar ik mijn grens ging bereiken. Ergens onbewust en wat voor mij onschuldig leek, veranderde in een ware strijd met het onzichtbare beestje. Waar mijn eetstoornis weer extreem de kop op stak.